جای خالی!

دانشکده که می روم خیلی دلم می گیرد. دیگر رونق سابق را ندارد. دو هفته ای می شود که بچه ها نیستند. راستی خودمانیم ها اگر دانشجوها نباشند دانشگاه به هیچ دردی نمی خورد. ساکت. بی روح. بی هیچ تکاپویی. وقتی در محوطه دانشکده یا در راهروهای گروهمان راه می روم حس می کنم  این فضا احتیاج دارد هیاهو و نفس کشیدن بچه ها را تا جان بگیرد. الان تنها چیزی که می توان دید : سلام کردن خشک و خالی اساتید با هم است. همین و فقط همین. اما چیزی نمانده. خدا را شکر از فردا ترم شروع می شود. اگرچه همه نمی آیند ولی کم کم می شود جان گرفتن فضا را حس کرد. می توان با عشق نفس کشید. می توان سرشار شد از حس خوب زنده بودن. 

/ 8 نظر / 16 بازدید
زهرا

خدایا ما به کجا میرویم؟ شب اربعین حسینی است کانالهای این طرفی واون طرفی همه را مرور کردم.بعضی تسلیت،بعضی ذکر مصیبت،گاهی برنامه کودکان وتعدادی هم ترانه های قدیمی خواننده های فراری،ویکی از شبکه ها هم دعا کمیل دارد. همین کانال نظرم را جلب می‌کند.تصاویر با صدا همخوانی ندارد.تصویر کودکان در جلسه توجهم را جلب می‌کند.آنچنان گریه می‌کند،که ........زیر نویس دعا حاوی معانی عمیق دعای کمیل است.اما................... من از آن کودک معذرت میخواهم که به این جلسه آمده ........خدایا مگر نه اینکه آموختن آموزه های دینی سن وسال خاصی دارد.مگر نه اینکه کودکان پاک هستند.پس چرا.....................

سید یاسین

سلام استاد حال شما؟ استاد به ما سر نمیزنید دیگه؟ کم سعادت شدیم... راستی منم دارم مثل شما دوری دوروبریهای خبم رو تحمل میکنم

دلتنگی های یک عمه

السلام علیک یا امام الرئوف! سلام بر تو که مهربانی هایت از شمار زائران انبوهت بسیار بیشتر است. شهادت امام رضا(ع) تسلیت باد[گل]

مامان مهدیس

سلام. خيلي قشنگ از احساستون و دانشجوهاتون مينويسيد. خوشحالم كه اينجا رو پيدا كردم و لينكتون كردم.[گل]

محمد

سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام استاد مخلص هرچی استاده ، دم همه ی استاد ها گرم استاد من را به عنوان یک دانشجوی ستاره دار قبول میکنی ؟

ط

وا